Ostatnim koniem pracującym w polskim górnictwie była Baśka. Etatowo przypisana była do Kopalni Soli w Wieliczce.

Na powierzchnię (i na emeryturę zarazem) wywieziono ją 13 marca 2002 roku. Miała wtedy 16 lat, z czego aż 13 spędziła pod ziemią. W chwili, gdy zobaczyła światło dzienne, nie była chora ani ślepa.

Baśka pracowała na poziomie trzecim i tam też mieściła się jej stajnia. Klimat solnych podziemi jej służył. Karmiono ją owsem i sianem. Jej przysmakiem były kostki cukru. Nie pracowała zbyt ciężko. Wykorzystywane wózki mogły pomieścić około pół metra urobku, a koń zwykle ciągnął nie więcej niż dwa.

Baśka po wywiezieniu z kopalni trafiła najpierw do gospodarstwa rolnego w okolicach Wieliczki. Nie nadawała się jednak do żadnych prac polowych. Stała się bardzo agresywna. Od rolnika odkupiło ją krakowskie Towarzystwo Przyjaciół Zwierząt i przekazało do schroniska dla zwierząt pod Pszczyną prowadzonego przez Fundację "Pro Animale".

Oficjalnie konie z górnictwa wycofano, na mocy rozporządzenia, w 1956 roku.