Blaschke Wiesław Stanisław

Od 7 listopada 2008 pełni funkcję prezesa Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa.
 
Profesor, urodził się 10 czerwca 1941 roku w Krakowie. 

 

W 1963 roku ukończył Wydział Górniczy Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ze specjalnością przeróbka mechaniczna. Odbył praktykę dyplomową w zakładzie przeróbczym kopalni "Ziemowit" w Lędzinach. Po ukończeniu studiów został asystentem w Katedrze Przeróbki Mechanicznej Kopalin AGH. Odbył staże zawodowe: w kopalniach "Wesoła" i "Dębieńsko" oraz w Jastrzębsko-Mikołowskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego. W 1972 roku obronił pracę doktorską, pisaną pod kierunkiem prof. Włodzimierza Stępińskiego i otrzymał tytuł doktora nauk technicznych AGH. W latach 1974-1976 pełni funkcję dyrektora do spraw nauki w Instytucie Przeróbki i Wykorzystania Surowców Mineralnych AGH. Pracował w Akademii Górniczo-Hutniczej i Polskiej Akademii Nauk. W 1983 obronił pracę habilitacyjną zostając docentem, a następnie profesorem nadzwyczajnym AGH oraz równolegle docentem PAN. W 2000 roku nadano mu tytuł profesora nauk technicznych.

 

Był wiceprezesem Węglozbytu (1995-1997) oraz doradcą prezesów PAWK-PARG (1997-2003). Obecnie pełni funkcję profesora nadzwyczajnego w Katedrze Przeróbki Kopalin i Utylizacji Odpadów Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Pełni funkcję profesora, kierując także Zakładem Ekonomiki i Badań Rynku Paliwowo-Energetycznego w Instytucie Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN (w latach 1988-1993 był w nim zastępcą dyrektora do spraw nauki).

 

Za swoje najważniejsze doświadczenia, wiążące się z pracą naukową, uważa opracowanie i wprowadzenie do stosowania następujących pojęć: krzywych charakterystyk cieplnych węgla, sprawności ekonomicznej wzbogacania, wartości produkcji węgla, schematów ekonomicznych zakładów przeróbczych, poziomu i struktury cen. Jest współautorem koncepcji liczenia tzw. parytetu importowego węgla i metodologii liczenia kosztów pozyskania produktów handlowych. Pracował nad problemami odsiarczania węgla i otrzymywania koncentratów pirytowych, wydzielaniem galeny we wzbogacalnikach strumieniowo-wachlarzowych, oceną jakościową i ekonomiczną złóż, problemami wykorzystania małych złóż węgla brunatnego, charakterystykami obiektów pozyskania i przetwarzania paliw, budowaniem systemów cen węgla kamiennego energetycznego i koksowego oraz węgla brunatnego. Zajmował się dostosowaniem krajowego górnictwa do funkcjonowania w Unii Europejskiej, problemami opłacalności eksportu węgla, organizacją handlu węglem, tworzeniem kombinatów górniczo-przetwórczych, zagadnieniami opłacalności wzbogacania węgla, opiniowaniem projektów nowych zakładów przeróbczych.

 

Jest autorem ponad 350 publikacji (w tym 40 referatów prezentowanych zagranicą) i 120 opracowań naukowo-badawczych. Pełni wiele funkcji w radach redakcyjnych czasopism: „Przegląd Górniczy”, „Gospodarka Surowcami Mineralnymi”, „Polityka Energetyczna”, „Technika Poszukiwań Geologicznych”, „Czasopismo Techniczne”, „Fizykochemiczne Problemy Mineralurgii”, „Biuletyn Górniczy GIPH”, „Inżynieria Mineralna”. Jest aktywnym działaczem społecznym (Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Górnictwa, NOT, Krakowskie Towarzystwo Techniczne, Polskie Towarzystwo Przeróbki Kopalin, charytatywna organizacja Lions Club Kraków Stare Miasto). Za działalność społeczną otrzymał ponad 20 odznaczeń, w tym Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

 

Od 1989 uczestniczył w pracach związanych z transformacją górnictwa, współkierował zespołem przygotowującym analizę stanu oraz koncepcję zmian systemowych i organizacyjnych w górnictwie węgla kamiennego. Współautor pierwszych założeń celów restrukturyzacyjnych. Nie uczestniczył w tworzeniu oficjalnych programów restrukturyzacyjnych, nie zgadzając się z ich zapisami, głównie w częściach ekonomicznych. Rozwiązania jego zespołu, dotyczące stanowienia cen węgla, zostały wprowadzone do praktyki w 1990 roku decyzją ministra finansów. Był członkiem lub przewodniczącym wielu zespołów eksperckich rozwiązujących problemy cen węgla i oceniających szczegółowe plany restrukturyzacji kopalń.

 

Za swoje największe wyzwania uważa stworzenie w 1990 roku systemu cen węgla kamiennego preferującego poprawę jakości węgla. System ten z pewnymi modyfikacjami jest stosowany do dzisiaj. Kolejnym było zorganizowanie w Polsce w 1994 roku XII Międzynarodowego Kongresu Przeróbki Węgla (Chairman IOC/ICPC, był przewodniczącym Polskiego Komitetu Programowego i sekretarzem Polskiego Komitetu Organizacyjnego). Następnym wyzwaniem są prace dotyczące dostosowania polskiego górnictwa do funkcjonowania w warunkach Unii Europejskiej, z naciskiem na upowszechnienie wiedzy o możliwościach stosowania pomocy publicznej wobec kopalń.

 

Wolny czas spędza czytając książki popularno-naukowe, literaturę faktu, a dla odprężenia literaturę science fiction.

 

Mieszka w Krakowie wraz z żoną Urszulą, ma syna Zbigniewa i córki Ewę i Magdalenę.