Białek Jan

Profesor, urodził się 12 maja 1947 roku w Bodzentynie. Mieszka w Rybniku wraz z żoną i synem.

 

Pracuje w Politechnice Śląskiej w Gliwicach na Wydziale Górnictwa i Geologii, w Instytucie Eksploatacji Złóż, Zakładzie Eksploatacji Złóż, Miernictwa Górniczego i Geofizyki Górniczej.

 

Ukończył Wydział Górniczy Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W 1980 roku obronił pracę doktorską, a w 1991 uzyskał habilitację. Od 1996 roku piastuje stanowisko profesora nadzwyczajnego. Jest członkiem Komisji do spraw Ochrony Powierzchni oraz Komisji do spraw Tąpań w Zakładach Wydobywających Węgiel Kamienny, działających przy Wyższym Urzędzie Górniczym.

 

Za najważniejsze doświadczenia zawodowe uważa praktyki zawodowe, które odbył jako uczeń Technikum Górniczego oraz pracę zarobkową podczas wakacji w kopalni "Jankowice", gdy jako bardzo młody człowiek doświadczył trudu górnika. Kontynuacją tych doświadczeń była praca stażysty i nadgórnika oddziału przygotowawczego w kopalni "Sośnica", gdzie trafił jako absolwent Politechniki Śląskiej. Zupełnie innym doświadczeniem była praca asystenta, a potem adiunkta w Instytucie Eksploatacji Złóż, kierowanym przez prof. Henryka Gila.

 

Wyzwaniem, jakie podjął po przejściu do pracy na uczelni, było pogłębianie działów wiedzy, z zakresu analizy matematycznej, mechaniki górotworu i teorii sprężystości, połączone z opanowaniem umiejętności pisania programów komputerowych. Największym wyzwaniem było napisanie trzech obszernych pakietów programów komputerowych dotyczących szkód górniczych i prognozowania stref wzmożonych naprężeń górotworu. W późniejszym okresie wyzwaniem było ukończenie rozprawy habilitacyjnej i napisanie monografii, w której opisał wszelkie aspekty związane z zastosowaniem opracowanych programów komputerowych. Uważa, że wyzwaniem może być także przygotowanie dobrego wykładu dla studentów lub napisanie i wygłoszenie referatu, który spotka się z odzewem słuchaczy.

 

W życiu prywatnym jego dewiza brzmi: „Żyj tak, aby innym było z tobą dobrze”. W życiu zawodowym uznaje dewizę: „Konsekwentnie kontynuuj rozpoczętą pracę, nie zrażaj się odległą perspektywą jej efektów, udoskonalaj ją ustawicznie”.

 

 

 

Do życiowych autorytetów zalicza prof. Henryka Gila oraz prof. Bernarda Drzężlę. Profesor Gil zainteresował go problematyką opisu pola przemieszczeń i naprężeń, dla oceny stanu zagrożeń tąpaniami oraz oceny szkód górniczych, natomiast od prof. Drzęźli zaraził się sztuką wykorzystywania komputerów do praktycznej realizacji tej problematyki.

 

W wolnym czasie słucha muzyki, jeździ na rowerze, wędruje po górach.