Porty ARA Index (tygodniowy)

Richards Bay Index (RPA) (tygodniowy)

Newcastle Index (Australia) (tygodniowy)

Niekwestionowane zasługi Józefa Kiedronia dla polskiego górnictwa, hutnictwa i wielu innych gałęzi gospodarki sprawiają, że warto wydobyć z zapomnienia fascynującą postać Ślązaka, który z biednej chłopskiej rodziny doszedł do najwyższych godności w przedwojennej, odradzającej się po latach zaborów Polsce.

Kiedroń urodził się w 1979 r. w Błędowicach Dolnych na Śląsku Cieszyńskim w rodzinie chłopskiej. Wcześnie osierocony, dzięki własnej pracy i wyjątkowym zdolnościom i ciężkiej pracy w kopalni ukończył w 1898 r. szkołę realną w Cieszynie. Zdał dwie klasy eksternistycznie. Następnie studiował na Politechnice Lwowskiej, ale po roku przeniósł się na Akademię Górniczą do Leoben w Austrii, którą ukończył z wyróżnieniem w 1902 r. Należał tam do polskich organizacji "Znicz i Jedność". W latach 1902-1920 pracował w Dąbrowie na Zaolziu jako inżynier, a później jako kierownik dwu kopalń.

Ożenił się w 1905 r. z Zofią Kirkor z domu Grabską i wychowali razem trzech chłopców, dwoje własnych i Staszka (syna Zofii z jej pierwszego małżeństwa). Małżonkowie razem pracowali w polskich organizacjach kulturalnych i oświatowych, min. "Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego", gdzie Kiedroń był członkiem zarządu głównego, a od 1918 został członkiem honorowym.

Przyczynił się do otwarcia na Zaolziu wielu polskich szkół podstawowych i średniej szkoły górniczej tzw. sztygarki w Dąbrowie oraz gimnazjum realnego w Orłowej. Organizował od początku szkołę górniczą, starał się o lokal, wykładowców, pomoce. Za udział w jej otwarciu stracił pracę i musiał przenieść się do Ostrawy. Tam również doprowadził do powstania polskich szkół. Starał się o fundusze na ich utrzymanie oraz na polskie gazety. Jeździł w tym celu do Krakowa na zebrania Towarzystwa Szkół Ludowych, wygłaszał przemówienia na wiecach. Bardzo pomagała mu żona, która kwestowała wśród swoich znajomych, urządzała spotkania, by zapewnić dopływ funduszy. Polskie szkoły i gazety były na utrzymaniu lokalnej społeczności. Doprowadził do połączenia polskich gazet i dzięki niemu od 1912 r. wychodził jeden „Dziennik Cieszyński”.
 

W październiku 1918 r. zainicjował powołanie do życia Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego, ale nie został jej członkiem, a z ramienia Polskiego Zjednoczenia Narodowego weszła do rady żona. Opracował projekt odezwy do ludności o przyłączeniu Śląska Cieszyńskiego do Polski, którą RNKC przyjęła prawie bez poprawek.